کتاب هایی که من خواندم
درباره وبلاگ


شرف دست همین بس كه نوشتن با اوست!
خوشترین مایه دلبستگی من با اوست.

" فریدون مشیری "

با قلم می گویم:
ای همزاد، ای همراه،
ای هم سرنوشت
هر دویمان حیرانِ بازی های دوران های زشت.

"فریدون مشیری"

مدیر وبلاگ : موژان تقوی
نویسندگان
نام کتاب: مخلوقات فانی
نام نویسنده: اروین د.یالوم
نام مترجم: نیلوفر رحمانیان و مرجان معتمد حسینی
نام انتشارات: نشر آوای مکتوب

داستان کتاب:  این کتاب توسط یک روانشناس نوشته شده که کتا‌ب‌های دیگری همچون "وقتی نیچه گریست"، "درمان شوپنهاور"، " مامان و معنی زندگی" و ... نوشته شده است. این کتاب از ده داستان کوتاه تشکیل شده است. داستان ها شرح جلساتی است که برای ده مراجعه کننده این روانشناس سپری می‌شود. در این داستان‌ها چگونگی پیش بردن جلسات، نحوه‌ی برخورد و کمک کردن در شرایط و مشکلات مختلف بازگو می شود.

نظر من: کتاب بسیار خوبی برای افراد روانشناس هست و برای افرادی که به این رشته علاقه دارند خواندنش پیشنهاد می‌شود.



برش هایی از متن کتاب:

    • این هم اون نکته‌ای که توی فکرش بودم: " ما همه مخلوقات فانی هستیم؛ به مثابه آن که به یاد می‌آورد و آن که به یاد آورده می‌شود. همه زود گذرند، چه خاطره و چه آن چه به خاطر می آید. زمان آن هنگام رخ می‌نماید، که همه چیز ما را به فراموشی سپرده باشد. همواره به خاطر بسپار که به زودی هیچ‌کس و هیچ‌کجا نخواهی بود."
    • این یکی هم هست: " خاطرات همه چیز، به آرامی در خلیج ابدیت دفن می‌شود."( صفحه‌ی ۱۸۷)
    • اندرو ادامه داد: "پس، اون به من یاد می‌ده فقط، ادراک خود شخص می‌تونه موجبات آزارش رو فراهم کنه! مشاهدات خودت رو عوض کن و آزار ها رو باهاش از بین ببر! هیچ چیزی از بیرون نمی‌تونه اذیتت کنه، چون فقط صدای خودته که توانایی آزارت رو داره! تنها راه غلبه به این دشمن هم اینه که شبیه‌اش نباشی!شاید ساده باشه اما براز من یه بینش به وسعت جهانه! بذار یه مثالی برات بزنم. دیروز همسر من خیلی استرس داشت و به خاطر اینکه کتاب مورد نیازش رو جا به جا گذاشته بودم، عاجزم کرده بود. می‌تونستم حس کنم که دارم به طرف یه انفجار خشم نسبت به همسرم پیش میرم. تا این که حرف‌های مارکوس اورلیوس رو به خاطرم آوردم:" قضاوت را ... من آزار دیده‌ام را " بگیرید و آن آزار گرفته می‌شود. شروع کردم به تجسم تمام استرس‌هایی که همسرم تحت فشارشون بود. از مشکلات محل کارش، پدر در حال مرگش، دردسرهاش با بچه‌هامون ... و بعد بلافاصله محو شد و من پر از حس شفقت نسبت همسرم شدم و توی آب‌های آروم و ساحل بی‌موج کشتی روندم!"( صفحه‌ی ۱۹۴)




    نوع مطلب : نشر آوای مکتوب، 
    برچسب ها : مخلوقات فانی، اروین دی یالوم، نیلوفر رحمانیان، مرجان معتمد حسینی، نشر آوای مکتوب،
    لینک های مرتبط :
    نام کتاب: پنج نفری که در بهشت ملاقات می کنید
    نام نویسنده: میچ البوم
    نام مترجم: علیرضا نوری
    نام انتشارات: نشر آوای مکتوب

    داستان کتاب:   پیر مردی هشتاد و خورده‌ای ساله که از کودکی در شهربازی کار می‌کرد. روزی در شهربازی حادثه‌ای رخ می‌دهد. در پی آن حادثه به نجات جان دختر  خردسالی میشتابد که باعث فوت کردن پیر مرد می‌شود. او پس از فوتش با پنج نفر که یا تاثیری در زندگی‌ آنها داشت یا آن‌ها در زندگی‌‌اش تاثیر داشتن ملاقات می‌کند و پی به واقعیت‌هایی می برد.

    نظر من: کتاب بسیار زیبا و جذابی بود. خواندنش را به شدت پیشنهاد می‌کنم.



    برش هایی از متن کتاب:
    • هیچ کاری تصادفی نیست و اینکه همه ما به یک نحوی با هم در ارتباطیم و اینکه شما زندگی هیچ کس را از کس دیگر نمیتوانی جدا و بی ارتباط بدانی، مثل اینکه بخواهی نسیم را از باد جدا بدانی. ( صفحه‌ی ۳۹)
    • مرد آبی گفت: " تشییع جنازه من. به عزاداران نگاه کن. بعضی ها حتی مرا چندان نمی شناختند،با این حال آمده‌اند؟ چرا؟ تا به حال برایت سوال نشده؟ چرا وقتی کسی می‌میرد، آدم‌های دیگر هم می‌آیند؟ چرا مردم این حس را دارند که باید این کار را بکنند؟
    دلیلش این است که روح انسان از اعماق قلب می‌داند که زندگی همه انسان‌ها به هم مربوط است. مرگ فقط جان یک شخص را نمی‌گیرد، از کنار دیگری هم رد می‌شود و تغییر سرنوشت و زندگی افراد در فاصله بین، با مرگ رو به رو شدن یا جای خالی دادن است.
      تو می‌گویی که تو باید جای من می‌مردی. اما وقتی که من زنده بودم، افراد هم به جای من می‌مردند. این اتفاق هر روز می‌افتد. وقتی که تو از جایی رد شدی و بعد از آن صاعقه می‌زند یا هواپیمایی که ممکن بود تو سوارش باشی، سقوط می‌کند. وقتی که همکارت مریض می‌شود ولی تو مریض نمی‌شوی. ما فکر می‌کنیم این چیز ها تصادفی است ولی در همه این‌ها تعادلی وجود دارد‌. یکی می‌پژمرد، دیگری می‌روید. تولد و مرگ بخشی از یک مجموعه‌اند.
        برای همین است ما به سمت نوزادان جذب می‌شویم... ( صفحه‌ی ۴۰)
        • ادی به شلیک ادامه داد. ناگهان فشار دردناکی را روی شانه‌اش احساس کرد.
        " بچه. حواست به من است؟" صدای میکی غرشی آرام بود. جنگ بچه‌بازی نیست، اگر قرار است تیری را شلیک کنی، شلیک کن، شنیدی؟ باکی نداشته باش، معطل نکن. تو همین جوری مرتب شلیک کن و به این فکر نکن که چه کسی را داری می‌کشی یا چرا می‌کشی، شنیدی چه گفتم؟ اگر دوست داری دوباره به خانه بازگردی، فقط شلیک کن و فکر نکن،"
        میکی باز هم بیشتر فشار داد.
        "این فکر کردن است که تو را به کشتن می‌دهد." ( صفحه‌ی ۵۰)
        • "قربانی." فرمانده گفت:" تو یک قربانی دادی. من هم قربانی دادم. ما همه قربانی می‌دهیم. اما تو به خاطر قربانی دادن عصبانی بودی. مرتب به آنچه که از دست دادی فکر می‌کردی، تو آن را به دست نیاوردی. قربانی کردن بخشی از زندگی هرکس است. قرار است همین طور باشد. نباید هم افسوس آن را خورد. باید با کمال میل قربانی کرد. قربانی‌های کوچک. قربانی‌های بزرگ. مادر کاری می‌کند تا بتواند پسرش را به مدرسه بفرستد. دختری خانه‌اش را عوض می‌کند تا بتواند از پدر مریضش مراقبت کند."
        "مردی به جنگ می‌رود..."
        او لحظه‌ای مکث کرد و به آسمان ابری تیره نگاه کرد.
        "رابوزو بیهوده از دنیا نرفت، متوجهی. او خودش را فدایی کشورش کرد و خانواده‌اش این را می‌دانستند و برادر کوچکش در ادامه راه او سعی کرد سرباز خوب و مرد بزرگی باشد. چون از او الهام گرفته بود."
        " من هم بیهوده کشته نشدم. آن شب ممکن بود همه ما روی مین برویم. بعد هم همه ما می‌مردیم."
        ادی سرش را تکان داد. "اما تو ..." او صدایش را پایین آورد. " تو جانت را از دست دادی."
         فرمانده زبانش را با صدا به دندان‌هایش زد.
        " موضوع همین جاست. گاهی تو چیز قیمتی را فدا می‌کنی،  تو در واقع آن را از دست نمی‌دهی. بلکه آن را در اختیار دیگران قرار می‌دهی."
        فرمانده به سمت کلاه آهنی، اسلحه و پلاک‌ها رفت، همان قبر نمادین که هنوز در زمین فرو رفته بود. او کلاه آهنی و پلاک‌ها را  زیر بغلش گذاشت و اسلحه را از لای گل کشید و آن را مثل نیزه پرتاب کرد. اما جایی فرو نیامد، فقط در آسمان اوج گرفت و ناپدید شد. فرمانده برگشت.
        فرمانده گفت:" من به تو شلیک کردم، درسته، تو هم چیزی را از دست دادی، البته چیزی را هم به دست آوردی. البته هنوز خبر نداری. من هم چیزی به دست آوردم." (صفحه‌ی ۷۸)
        • " پس، من برای چی اینجا هستم؟" ادی گفت:" منظورم این است که قصه شما، آتش‌سوزی، همه این‌ها قبل از تولد من اتفاق افتاده است."
        خانم گفت:" چیز هایی که قبل از تولد شما اتفاق می‌افتند هم بر شما تاثیر می‌گذارند، و آدم‌هایی که قبل از شما آمده‌اند بر شما تاثیر می‌گذارند.
        ما در زندگیمان هر روز از جاهایی رد می‌شویم که اگر به خاطر وجود افرادی که قبل از ما بودند، نبود آن‌جاها هم نبودند، محل‌های کارمان  همان جایی که زمان زیادی را در آن می‌گذرانیم ما اغلب فکر می‌کنیم شروع آن مکان با رسیدن ما به آنجاست. این درست نیست."( صفحه‌ی ۱۰۲)
        • ادی گفت:" چه دلیلی؟ چطور ممکن است دلیلی وجود داشته باشد؟ تو از دنیا رفتی. چهل و هفت سالت بود. تو بهترین کسی بودی که هر کدام از ما می‌شناختیم و تو رفتی و همه چیز را از دست دادی. من هم همه چیزم را از دست دادم. من زنی که عاشقش بودم را از دست دادم."
        او دست‌های ادی را گرفت. "نه، از دستش ندادی. من همین جا بودم. تو هم در هر حال عاشقم بودی."
        " عشق گم شده هنوز هم عشق است، ادی، فقط حالت های گوناگون به خود می‌گیرد، فقط همین. تو لبخند معشوق‌هایت را نمی بینی یا برایشان غذا نمی‌توانی بیاوری یا نمی‌توانی مویشان را پریشان کنی یا دور زمین رقص بگردانی. اما وقتی این حواس ضعیف می‌شود، حس دیگری قوی‌تر می‌شود. خاطره. خاطره همدم تو می‌شود. تو آن را پروش می‌دهی. او را در کنار میگیری. با او می‌رقصی."
        مارگریت گفت:" زندگی بالاخره تمام می‌شود." " عشق تمام نمی‌شود." ( صفحه‌ی ۱۴۱)
        • منتظر بود تا سهم خود را از راز بهشتی برگیرد: اینکه هر کسی بر دیگری اثر می‌گذارد و آن دیگری در نفر بعدی اثرگذار است و جهان پر از قصه‌هاست. اما همه داستاتنها یکی است. ( صفحه‌ی ۱۶۰)




        نوع مطلب : نشر آوای مکتوب، 
        برچسب ها : پنج نفری که در بهشت ملاقات می کنید، میچ البوم، علیرضا نوری، نشر آوای مکتوب،
        لینک های مرتبط :


        آمار وبلاگ
        • کل بازدید :
        • بازدید امروز :
        • بازدید دیروز :
        • بازدید این ماه :
        • بازدید ماه قبل :
        • تعداد نویسندگان :
        • تعداد کل پست ها :
        • آخرین بازدید :
        • آخرین بروز رسانی :
         
         
         
        شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات